Home » Articles » Histori » Fragmente nga jeta e sahabve

Asim ibnu Thabit

"Kush lufton le të luftojë ashtu siç lufton Asim ibnu Thabiti" (Muhamedi.a.s)

Kurejshitët, i madh e i vogël, zotërinj e skllevër dolën në Uhud që ta luftojnë Muhamedin a.s.

Urrejtja shtazarake ua kishte mbushur zemrat e tyre me një egërsi të paparë e dëshira e hakmarrjes për të vrarët në Bedër i kishte kapluar marrëzisht shpirtërat e tyre të trazuar.

Nuk u mjaftoi vetëm kjo, por me vete morën edhe zonjat kurejshite, që t'i nxisnin burrat e tyre për luftë, të ndezin në shpirtrat e tyre ndjenjat luftarake dhe t'ua forcojnë vendosmërinë e tyre sa herë që u dobësohej elani luftarak.

Në mesin e atyre grave që dolën ishte edhe Hindi e bija e Utbes, përndryshe e shoqja e Ebu Sufjanit, pastaj Rejta bintu Munebbih - bashkëshortja e Amër ibnul Asit dhe Sulafe bintu Sa'd me të shoqin Talhanë dhe tre djemtë e saj: Musafiun, Xhulasin dhe Kilabin, si dhe shumë gra tjera.

Kur u takuan dy taborret në Uhud e zjarri i luftës filloi të ndizet, Hindi e bija e Utbes dhe gratë e tjera që ishin me të, dolën prapa radhëve, morrën defat në duar dhe duke u rënë atyre recitonin:

"Nëse vërsuleni në luftë do t'ju përqafojmë dhe do t'ju shtrojmë shtrojat më të mira, po nëse zbrapseni, do të ndalemi prej jush përgjithmonë." Brohoritjet e tyre ndeznin edhe më shumë urejtjen në zemrat e luftëtarëve, dhe thuajse ndikonin në shpirtrat e tyre sikur magji.....

Kur luftimet në fushëbetejë u pashitën e kurejshët i detyruan myslimanët që të zbrapsen duke lënë pas vete shumë të vrarë, gratë e kurejshëve të cilat i kishte pushtuar euforia e fitores, lëshonin zëra dhe ulurime duke ecur e brohuritur nëpër fushën e betejes....

Filluan t'i masakrojnë të vrarët në mënyrë shtazarake duke ua shqyer barqet, duke ua nxjerrë sytë, duke ua prerë veshët dhe duke ua sakatosur hundët. Njëra prej tyre nuk mundi ta qetësojë tërbimin e saj shtazarak derisa nuk bëri nga hundët dhe veshët e dëshmorëve myslimanë qafore dhe bylyzykë, duke u stolisur me to në shenjë hakmarrjeje për babain, vëllanë dhe axhën e saj, të cilët më parë i ishin vrarë në Bedër....

Por, Sulafe binti Sa'di kishte halle dhe preokupime të tjera, për dallim nga gratë kurejshite. Ishte tejet e shqetësuar dhe e brengosur pasi që priste t'i vinte i burri apo ndonjëri prej tre bijve të saj, që të marrë vesh për gjendjen e tyre dhe pastaj t‘u bashkangjitet grave të tjera në gëzimin e fitores. Pritja e pashpresë zgjati tepër, prandaj vendosi që të futet thellë në vendin ku ishte zhvilluar beteja dhe filloi t'i shikojë fytyrat e të vrarëve. Tek ecte mbi kufomat e të vrarëve e gjeti burrin e saj të vrarë dhe të mbuluar me gjak. Nga pezmi, si luaneshë e tërbuar filloi të veprojë nëpër fushëbetejë duke kërkuar me sy bijtë e saj: Musafiun, Kilabin dhe Xhulasin.

Nuk vonoi shumë dhe i pa të shtrirë në luginën e Uhudit...

Musafiu dhe Kalibi kishin vdekur ndërsa Xhulasin e gjeti ende të gjallë, duke u përpëlitur në ankthet e vdekjes.

Sulafija u hodh përmbi djalin e saj, të cilin e kishin kapluar ethet e vdekjes, ia vendosi kokën në prehërin e saj dhe filloi t'ia fshij gjakun nga balli dhe nga goja e tij. Lotët tashmë iu kishin tharë nga fatkeqësia që e kishte goditur. Iu drejtua atij dhe e pyeti:

Kush të mbyeti o biri im?

Ai u përpoq t'i përgjigjej por ethet e vdekjes e ndalën. Mëgjithatë, ajo ishte këmbëngulëse në pyetjen e saj, kështu që Xhulasi me një gjysmë zëri të mekur tha ngadalë:

Më vrau Asim bin Thabit, e vrau edhe vëllaun tim Musafiun, dhe...pastaj lëshoi frymën e tij të fundit...

Sulafeja u tërbua nga kjo skenë rrëqethëse. Filloi të vajtojë dhe të bërtasë, duke u betuar në Latin dhe Uzanë se pezmin e saj nuk do ta ndalin as lotët e as dhembja derisa kurejshët të mos e marrin hakun nga Asim bin Thabiti, dhe t'ia japin asaj kafkën e tij që të pijë verë në të...

Pastaj u zotua se atij, i cili e zë apo e mbyt Asimin dhe ia sjell kokën e tij, do t'i japë çka të dëshirojë nga pasuria e saj e vlefshme.

Lajmi i zotimit - premtimit të saj, u përhap me shpejtësi rrufeje ndër kurejshitët, kështu që çdo i ri nga të rinjtë e Mekës shpresonte se do ta gjejë dhe do ta mbysë Asimin dhe t'ia sjellë kokën e tij Sulafesë, mos ndoshta ai do të jetë fitues i shpërblimit të saj.

Pas Uhudit, myslimanët u kthyen në Medine, filluan ta përkujtojnë betejën dhe rrjedhat e saj. Për të vrarët kërkuan mëshirë nga Allahu dhe me dhembshuri e respekt përkujtonin ata të cilët u sprovuan dhe u persekutuan. Prej atyre që përmendej më së tepërmi ishte Asim bin Thabiti. U habitën se si qe e mundur që në mesin e tyre që i kishte vrarë Asimi, të ishin edhe tre vëllezër të një shtëpie.

Dikush prej tyre tha:

Si mund të çuditeni për këtë? A nuk ju kujtohet kur i Dërguari i Allahut në prag të luftës së Bedrit na pyeti si do të luftojmë?!

A nuk ju kujtohet kur u ngrit Asimi dhe e mori harkun e tij në dorë e tha: Kur armiku të jetë afër meje njëqind hapa, gjuajtja do të jetë me shigjeta...

Kur të afrohe aq sa i arrin shtiza, atëherë sulmi do të jetë me shtiza. gjersa të thehen ato e kur të thehen shtizat, i lëmë ato mënjanë dhe i rrokim shpatat e luftojmë me to...

I Dërguari i Allahut tha: Kështu është lufta e vërtetë...kush lufton le të luftojë ashtu siç lufton Asimi...

Nuk kaloi shumë kohë nga lufta e Uhudit e i Dërguari i Allahut, paqja dhe shpëtimi qofshin mbi të, i ngarkoi gjashtë nga shokë e tij të ndershëm me një detyrë të rëndesishme. Asimin e caktoi udhëheqës të tyre.

Grupi i zgjedhur u nis për kryerjen e asaj që i urdhëroi i Dërguari i Allahut. Derisa ata ishin në rrugë - jo larg Mekës - u diktuan nga një grup prej fisit Hudhejl dhe shpejt u rrethuan prej tyre.

Asimi dhe ata që ishin me të rrokën shpatat e tyre dhe synuan luftimin e atyre që i rrethuan. Hudhejlët u thanë : Ju nuk keni forcë që të na kundërviheni. Nëse dorëzoheni, për Zotin nuk do t'ju bëjmë ndonjë të keqe. Besa e Zotit qoftë mes neve dhe jush, se nuk do t'ju dëmtojmë...

Shokët e të Dërguarit të Allahut shikuan njëri-tjetrin, sikur donin të këshilloheshin ndërmjet vete se si të veprojnë.

Asimi iu drejtua shokëve të tij dhe u tha: Unë i gjallë nuk bie në dorë të mushrikut (idhujtarit). Pastaj iu kujtua zotimi i Sulafisë për të dhe me shpejtësi nxori shpatën nga këllefi duke thënë:

O Zot i Madhëruar! Unë po luftoj për ta mbrojtur dhe lartësuar fenë tënde, prandaj të lutem mbroje mishin dhe ashtin e trupit tim dhe mos lejo që trupi im të bjerë në duar të armikut!

Pas këtyre fjalève, u vërsul mbi Hudhejlasit e pas tij edhe dy prej shokëve të tij. Ata vazhduan të luftojnë me një heroizëm të paparë derisa u vranë njëri pas tjetrit.

Shokët e tjerë iu dorëzuan armikut, por nuk shkoi shumë dhe u tradhetuan prej tyre me tradhtinë më të keqe.

Në fillim, Hudhejlasit nuk e dinin se njëri prej të vrarëve ishte Asimi. Kur morën vesh për këtë u gëzuan pa masë dhe filluan të mburren e të krenohen për atë që kishin bërë.

Kjo edhe nuk ishte për tu çuditur...A nuk ishte Sulafeja ajo që premtoi se nëse i bie në dorë Asimi do të pijë verë nga kafka e tij?!

A nuk ishte ajo që premtoi se atij që e sjell Asimin, të gjallë apo të vdekur, do ti japë çka të dojë nga pasuria?!

Nuk kaluan shumë orë nga vrasja e Asimit e kurejshitët morën vesh për këtë gjë, ngase Hudhejlasit banonin afër Mekës.

Paria kurejshite dërgoi një emisar të tyre te vrasësi i Asimit që t`ua japnin kokën e tij në mënyrë që sadopak ta shuanin pezmin e Sulafesë, bijës së Sa`dit, ta përmbushnin betimin e saj dhe t´ia zbutnin sadopak pikëllimin e saj për tre djemtë, të cilët ia kishte vrarë vetë Asimi me dorën e tij....

Hudhejlasit u nisën kah trupi i Asim bin Thabitit me qëllim që t‘ia ndanin kokën nga trupi, por u befasuan nga tufat e shumta të bletëve dhe të anzave, të cilat ia kishin mbuluar trupin dhe e kishin rrethuar nga çdo anë...

Sa herë që ata donin t´i afroheshin kufomës së tij, bletët dhe anzat i sulmonin në fytyrë, ua thumbonin sytë, ballin dhe çdo pjesë të trupit të tyre duke mos i lënë fare as të afroheshin.

Pas shumë orvatjeve nuk arritën deri te trupi i tij dhe gati e humbën shpresën. Atëherë disa prej tyre thanë:

Lëreni derisa të errësohet ngase kur të bjerë terri insektet do të largohen e pastaj mund ta merrni kokën e Asimit.

U ulën jo fort larg dhe prisnin...mirëpo ende pa kaluar mirë dita dhe para se të bjerë muzgu, qielli u mbulua i tëri me re të zeza dhe të dendura....

Vetëtoi dhe bubulloi...dhe ra një shi të cilin banorët e asaj ane nuk e kishin përjetuar kurrë më parë.
Shumë shpejt u mbushën përrojet. Vendi u përmbyt me një vërshim të paparë...

Kur agoi, hudhejlasit filluan ta kërkonin trupin e Asimit në çdo vend, por kot, nuk e gjetën asnjë gjurmë...

Kështu ndodhi ngase uji i madh e kishte bartur kufomën e tij shumë, shumë larg...atje ku nuk mund ta gjenin kurrë.

Allahu iu përgjigj lutjes së Asim bin Thabitit dhe e mbrojti trupin e tij të pastër prej masakrimit...

E mbrojti kokën e tij fisnike që të mos pihet verë me kafkën e tij....

Vërtetë, Allahu kurrsesi nuk iu mundëson jobesimtarëve mbizotërim të plotë mbi besimtarët.


Category: Fragmente nga jeta e sahabve | Added by: El-Kasim (2012-03-13)
Views: 271 | Comments: 1 | Rating: 0.0/0
Total comments: 0
Emri *:
Email:
Kodi i sigurimit *: